تعقیبات

پرتاب به عقب!

دی ماه ۱۴۰۴ از جهاتی ماه خوبی نبود.درباره حوادث ناگوار و غم انگیز این ماه و اثرات آن ، بسیار گفته ، نوشته و تحلیل شده و همچنان جادارد که از جهات مختلف به آن توجه شود.در این جا ، آنچه به انتشار مستمر یک رسانه مربوط می شود ، مورد توجه است : و آن ؛ قطع کامل و طولانی مدت اینترنت است به طوری که انگار همگی به گذشته برگشتیم!
خوب است اندکی از گذشته بدانیم : بیش از سه ده پیش که انتشار معیار آغاز شد و معیار پاگرفت ، مراحل چاپ و توزیع نشریه شرایط سخت اما روال ساده ای داشت. مطالب نویسندگان و گزارشگران دست نویس می آمد و آن مطالب پس از بازبینی و احتمالا ویرایش مختصر، به موسسه هایی که دستگاه های تحریر داشتند سپرده می شد و پس از نقش بستن حروف بر روی کاغذ ، به دست صفحه آرا به نحو زیبا و چشم نوازی به روی برگه های مخصوص چسبانده شده و در نهایت برای انجام لیتوگرافی و چاپ به محل های مربوطه تحویل می شد.
زمانی که کامپیوتر به کشور آمد، گرچه مطالب به وسیله نویسندگان و گزارشگران همچنان دستنویس تحویل می شد اما مراحل بعدی شکل مدرن و سریعتری به خود گرفت .مطلب به وسیله یک همکار در کامپیوتر تایپ می شد و سپس در همان کامپیوتر به وسیله صفحه آرا ، آرایش می دید و در یک فلاپی ، سی دی و فلاش ، — که در طول زمان باب شده و کار را راحت تر می کرد — برای چاپ برده می شد.
انقلاب در این مسیر زمانی پیش آمدکه اینترنت به زندگی مردم و طبعا قبل از آن به زندگی کاری مردم راه یافت .انجام کارها سرعت بیشتری گرفت و گسترده شد.به ویژه هنگامی که شبکه های اجتماعی بخشی از کار ارسال را به عهده گرفتند.
نویسندگان خودشان مطالبشان را تایپ می کردند ،به وسیله اینترنت به رسانه می فرستادند حتی اگر در نقاط وشهرهای دور از مرکز رسانه و خارج از کشور بودند.
نه تنهانویسندگان ،بلکه حتی صفحه آرا و گرافیست و دیگرعوامل از جمله لیتوگراف ها و چاپخانه ها! یعنی هم اکنون رسانه چاپی که مرکزش تهران است در یکی از شهرهای دور کشور چاپ و توزیع می شود و نشریه ای در همان شهر ، در تهران چاپ و در منطقه ای که گستره توزیع آن رسانه هست توزیع می گردد.واین به مدد اینترنت امکان پذیر شده است.
این تحول در بخش مشاغل سنتی و پیشین بود اما همین اینترنت و شبکه های اجتماعی در کوتاهترین زمان از حضورشان ، موجب شدند هزاران شغل جدید به منصه ظهور برسد و بی اغراق در بسیاری از کشورها از لحاظ تعداد و درآمدزایی ، از مشاغل پیشین سبقت گرفتند.
حال شما تصور کنید که این حجم از مشاغل و این شمار از خدمات به یک باره خاموش شود.این شوکی بود که باید آن را — بعد از لطمات انسانی– بزرگترین ضایعه ای دانست که وقایع دیماه موجب شد.قطع اینترنت آنچنان صدمه ای به کسب و کارها زده است که زیان های مادی حوادث دیماه بخش کوچکی از آن بشمار می آید.
گفتنی است ؛ اشاره به این نکته نفی ضرورت های امنیتی نمی تواند باشد چراکه مسایل امنیتی بر هر چیز دیگری از مسایل جامعه اولویت دارد، بلکه پرداختن به این موضوع از آن جهت است که آیا از لحاظ فنی در این زمینه نمی توان  روشی اتخاذ کرد که ضمن نظارت تامه بر مسایل و موارد مورد نظر، نیازی به قطع اینترنت نباشد؟
بنظر می آید بخشی از تاثیر گذاران بر چنین تصمیم گیری هایی ، گرایش به ساده ترین کارها دارند اما به اثرات مخرب اقتصادی ،فرهنگی و اجتماعی آن بی اعتنا هستند.
بدون تردید ، کشوری که در حال حاضر در اتم ،فضا و دانش های نوین گام های قابل اعتنایی برداشته است و بسیاری از ؛ ناممکن ها را ممکن کرده ، می تواند راه های پیشرفته ، انسانی و مطمئن تری در این زمینه ها در پیش گیرد که پر ثمر بوده ، کمتر برای جامعه زیانبار باشد.