گردشگری شرق آسیا (ژاپن)

در یادداشت قبلی گفتم که قرار است سری مجدد به مقاصد گردشگری دنیا بزنیم. آن ها که از شهرت کمتری برخوردارند و یا به صورت عمومی مورد استقبال گردشگران یا حداقل گردشگران ایرانی قرار نمی‌گیرند. تصمیم گرفتم این دوره از یادداشت‌ها را به صورت منطقه‌ای پیش ببرم و هر بار به بخشی از جغرافیا بپردازم. در این صورت می‌توان مقاصد نزدیک به هم را معرفی کرد. این کار را با شرق آسیا و کشور ژاپن شروع کردم.
از آنجایی که برایم همیشه ژاپن به عنوان کشوری که همزمان فرهنگ سنتی و مدرنیته دارد، برایم جذاب بوده است. دیدنی‌های طبیعی و انسان‌ساخت آن در رسانه‌های مختلف توجهم را به خودش جلب کرده. داستان اوشین و فیلمی که در کودکی می‌دیدم، من را متعجب از آن سرزمین و مثلا کفش‌های چوبی‌اش کرده بود. برای خود من ژاپن مقصدی است که قبل از سفرآخری،حتما باید به آن سفر کنم. این روزها نه فقط به خاطر کرونا، که هزینه‌های سرسام‌آور هم اجازه نمی‌دهد به راحتی به این گونه سفرها فکر کنیم. پس، فعلا به مطالعه زیبایی‌های این کشور بسنده می‌کنم. شاید در آینده سفرنامه‌ام به این کشور را منتشر کردم.
به غیر از کوف فوجی و کاخ امپراطوری توکیو، دیدنی‌های دیگری در این کشور وجود دارد. وبسایت الی گشت به پارک یادبودصلح هیروشیما اشاره می‌کند. پارک یادبود صلح هیروشیما (Hiroshima Peace Memorial Park) که یک موزه هم در دل خود دارد، به یادبود حادثه ی تلخ بمباران هسته ای هیروشیمای ژاپن ساخته شده است. پارکی برای زنده نگه داشتن یاد کشته شدگان و نشان دادن آثار بعدی آن. شاید هر کس که در این پارک قدم می گذارد، درهر قدمی که در آن برمی دارد به خود قول دهد که قدم بعدیش برای حفظ و اشاعه ی صلح در هر جایی که او هم حضور دارد، باشد. بی شک یکی از اتفاقات ناگواری که برای مردم ژاپن در طول تاریخ کشورشان مخصوصا تاریخ معاصر آن ها رخ داده است، حادثه ی بمباران هیروشیما –که دقیقا در ساعت ۸ و ۱۵ دقیقه روز در تاریخ ۶ اوت ۱۹۴۵ به وقت محلی در شهر هیروشیما صورت گرفت، می باشد. مسلما به همین خاطر است که امروزه پارکی به نام یادبود صلح در این شهر به همراه یک موزه در داخل خود تأسیس شده است.
وبسایت کجارو به دیدنی‌های دیگری هم اشاره می‌کند. جزیره هاشیما از جمله جزایر غیر مسکونی استان ناگاساکی ژاپن است. این جزیره در بین سال‌های ۱۸۸۷ تا ۱۹۷۴ میلادی به دلیل تأسیس معدن‌های زغال‌سنگ مسکونی بوده است. اما امروزه این جزیره به خاطر ساختمان‌های بتونی و مخروبه رها شده شهرت دارد. این جزیره دارای ۶۳۰۰۰ مترمربع وسعت دارد که در ۱۵ کیلومتری بندر ناگاساکی واقع شده است.

ژاپن به گل‌هایش نیز معروف است. یکی از بهترین مکان‌ها برای تماشای گل‌های فوجی، پارک گل آشیکاگا در شهر آشیکاگا، استان توچیگی است. پارک گل آشیکاگا دارای انواعی از فوجی‌های آبی، سفید و صورتی و هم چنین درخت پروانه‌ای Yellow Laburnum زرد رنگ است (ژاپنی: کینگوساری) که بسیار شبیه به فوجی زرد رنگ به نظر می‌رسد.
سه شبکه ی بزرگ ویستریا در مساحتی بالغ بر 1000 متر مربع گسترش یافته، ضمن این که یک شبکه بزرگ از ویستریا با گلبرگ های مضاعف نیز در کنار این مجموعه قرار دارد. یکی از درختان فوجی این قسمت 100 سال قدمت دارد و شاخه‌های آن تحت حمایت قرار گرفته‌اند تا چتر بزرگی از گل‌های آبی رنگ فوجی ایجاد شود.
برج توکيو اسکای‌تری در ژاپن، با ارتفاع ۶۳۴ متر بلندترین برج مخابراتی جهان و دومین سازه‌ی بلند جهان پس از برج خلیفه دبی است. این سازه‌ شکوهمند در سال ۲۰۱۲ ساخته شد و در طراحی آن، معماری مدرن با معماری سنتی ژاپن ترکیب شده است. این بنای فلزی سفید رنگ به‌خوبی با محیط اطراف هارمونی دارد و در طول شب با نورپردازی زیبا به رنگ آبی آسمانی و ارغوانی جلوه می‌کند. وجود چشم‌انداز پانوراما از شهر توکیو، رستوران و سکوهای مشاهده، این برج را به یکی از پرطرفدارترین و جذاب‌ترین جاذبه‌های دیدنی توکیو تبدیل کرده است.
بعد از دیدنی‌های ژاپن، بد نیست سری به خوردنی‌های آن هم بزنیم. این خوردنی‌ها به نظر من برای ما ایرانی‌های از فضای کاملا متفاوتی می‌آید و الزاما ذائقه ما با آن آشنا نیست. البته این سال‌ها رستوران‌های غذاهای شرقی زیادی در ایران داریم ولی تست این غذاها در کشور مبدا ماجرای دیگریست.

در غذاهای ژاپنی، سهم موارد خوراکی دریایی را زیاد می‌بینیم. اسم سوشی احتمالا غریبه نیست وبسایت لست سکند در مورد این غذا می‌گوید: سوشی ترکیبی از برنج آغشته شده به سرکه و غذاهای دریایی است (هرچند بعضی وقت‌ها مواد دیگری نیز به این ترکیب اضافه می‌شود). سوشی انواع مختلفی دارد که از آن جمله می‌توان به نوع تخمیر شده آن به نام ناره-زوشی nare-zushi اشاره کرد. در حقیقت متداول‌ترین انواع سوشی نیگیریزوشی nigirizushi و تماکیزوشی temakizushi است.
برای افرادی که ماهی خام دوست ندارند، انواع مواد اولیه دیگری از جمله میگوی آب پز و مارماهی گریل شده نیز وجود دارد.
تمپورا نام یکی دیگر از غذاهای ژاپنی است. این خوردنی غذایی است که در آن غذاهای دریایی، سبزیجات تازه و سایر مواد، به آرد و خمیر تخم مرغ آغشته شده و سپس سرخ می‌شود.
رامن یک نوع سوپ نودل پرطرفدار است که اصالتا با استخوان مرغ درست می‌شده، اما در سال های اخیر گوشت و غذاهای دریایی نیز به آن اضافه و همین موضوع منجر به ایجاد تنوع گسترده‌ای از مزه ها شده است.
یاکیتوری غذایی است که در آن قطعات مرغ طعم‌دار شده با نمک شیرین و سس سویا به سیخ کشیده و کباب می‌شود. برای معرفی غذاهای ژاپنی، به تنهایی نیازمند یادداشت مجزایی هستیم. به همین دلیل تا همین جا بسنده می‌کنیم.
قبل از پایان یادداشت مربوط به ژاپن، بد نیست اشاره کوتاهی هم به تکنولوژی در این کشور بکنیم. به گزارش اسپوتنیک؛ “ژاپن” یکی از کشورهایی است که پیشرفت تکنولوژی در آن زبانزد خاص و عام است. این کشور با بکارگیری ایده‌های ساده و کاربردی در تکنولوژی توانسته است زندگی مردم را شادتر و ساده تر کند. به عنوان مثال می‌توان به خودروهای بدون راننده اشاره کرد. هم چنین دستگاه‌هایی که کارت‌ها را رج می‌زنند و بین بازیکنان پخش می‌کنند نیز از جمله تکنولوژی های کاملا ساده اما کاربردی در “ژاپن” است. وسیله‌هایی هوشمند برای آشپزی در آشپزخانه که کار وقتگیر آشپزی را راحت‌تر و سریع‌تر کرده نیز از جمله تکنولوژی‌های ساده و کاربردی در این کشور است. در زمینه خدمات شهری نیز استفاده از جاروبرقی‌هایی برای جمع‌کردن زباله‌ها، استفاده از صندلی‌های که مجهز به شارژر بلوتوثی گوشی‌های تلفن هستند.دستگاه فروش اتوماتیک متفاوت ژاپن، توالت‌های پیشرفته، هتل‌های کپسولی، رستوران‌های غذای کنسروی و… بخشی دیگری از جذابیت‌های این کشور است.

کشوری که به زلزله‌ها و ساختمان‌های ضد زلزله‌اش شهرت دارد. با تمام توان به حفظ زبان ژاپنی و ترویج فرهنگ سنتی و تاریخی خود تلاش می‌کند و از طرفی برای پیشروی در تکنولوژی از هیچ ذره‌ای نمی‌گذرد. محصولات مدرنش را در دنیا به نمایش می‌گذارد و گردشگران را برای دیدن جشن‌های سنتی‌اش جذب می‌کند.
در این یادداشت فرصت نشد به این جشن‌ها بپردازیم. با جستجویی در اینترنت می‌توان مطالبی در مورد فستیوال برف و یخ ساپورو، رویدادهای اومیزوتوری، برنامه‌های دیدار از گل هانامی، فستیوال کاندا ماتسوری و جشن‌های گلدن ویک یا هفته طلایی که بزرگ‌ترین تعطیلات رسمی ژاپن و در اوایل فصل بهار است را پیدا کرد.
در این نوشته هنر ژاپن از موسیقی و داستان تا سینما و نقاشی مغفول ماند. احتمالا موضوعات دیگری هم هست که من حتی هیچ چیز ی در مورد آن نشنیده باشم که بخواهم جستجویی در موردش بکنم. همین دو یادداشت کوتاه صرفا نگاهی داشت به ژاپن به عنوان یکی از مقاصد شرق آسیا که حداقل من یک نفر آرزوی دیدنش را دارم.