گردشگری شرق آسیا (اندونزی)

اندونزی یکی از مقاصد گردشگری در شرق آسیا است. در سال 2017 اندونزی رتبه بیستم گردشگری جهان را به خود اختصاص داده بود. طبیعت منحصر به فرد در کنار تنوع فرهنگی و آثار انسان‌ساخت، بهانه خوبی برای سفر به این کشور است. تنوع غذایی شرقی و تفاوت آن با غذاهای غرب آسیا، اروپا و آمریکا هم انگیزه‌ای برای افرادی است که در سفر شکم‌گردی را دنبال می‌کنند. فرهنگ این کشور در کنار سنت‌ها، مراسم و فستیوال‌هایش نیز این پکیج را برای ترغیب مسافر تکمیل می‌کند. در دو یادداشت پیش رو سعی می‌کنیم بعضی از این پکیج را معرفی کنیم.
اندونزی یا به‌طور رسمی جمهوری اندونزی، کشوری است که در آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه (پاپوآ در ملانزی) قرار دارد. اندونزی در مجمع‌الجزایر مالایی بین قاره آسیا و اقیانوسیه است. اندونزی یک مجمع‌الجزایر متشکل از ۱۷.۵۰۸ جزیره و ۳۳ استان است و با ۱.۹۱۹.۴۴۰ کیلومتر مربع (۷۴۱.۵۰ مایل مربع)، پانزدهمین کشور بزرگ جهان از لحاظ مساحت محسوب می‌شود.
سابقاً این جزایر در تصرف هلند و به هندِ هلند موسوم بود ولی بعد از آن که کشوری مستقل و آزاد شد، «اندونزی» نام گرفت. این استقلال در ۱۷ اوت ۱۹۴۵ از هلند اتفاق افتاد و استقلال آن در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۹ به رسمیت شناخته شد. اندونزی سرانجام به‌مدت سه قرن و نیم تبدیل به مستعمره هلند شد، و بعداً پس از پایان جنگ جهانی دوم، اعلام استقلال کرد.
مساحت این کشور ۱۹۱۹۰۰۰ کیلومتر مربع و پایتخت آن شهر جاکارتا است که در جزیره جاوه قرار دارد و سابقاً باتاویا نامیده می‌شد. شهر مهم آن سورابایا است. این کشور دارای معادن قلع، نفت، زغال‌سنگ و مس است و توتون، برنج، قهوه و کائوچو جزو محصولات کشاورزی این کشور است. اندونزی را می‌توان بزرگترین مجمع الجزایر جهان دانست که بین دو خشکی، یعنی جنوب شرق آسیا و استرالیا واقع شده‌است. وسعت آب‌های این کشور ۳ برابر مساحت خشکی‌های آن می‌باشد.

آب و هوای اندونزی استوایی، گرم و مرطوب با تغییرات فصلی اندک است. بیش از دو سوم این کشور از جنگل‌های استوایی بارانی پوشده شده ‌است و به همین علت آب و هوای اندونزی به دو فصل گرم، بارانی و مرطوب و خشک تقسیم می‌شود. فصل خشک از آوریل تا اکتبر و فصل بارانی از نوامبر تا مارس است(وبسایت الفباتور).
در تمامی طول سال درجه حرارت آن بین 20 تا 33 درجه متغییر است. وزش بادهای غربی که حامل گرما و رطوبت اقیانوس هند می باشند باعث گردیده از ماه دسامبر تا ماه مارس بارش های مکرر صورت گیرد و این فصل به منزله تابستان نیم کره جنوبی می باشد. اما زمستان از ماه ژوئن تا سپتامبر آب وهوای این جزیره تحت تاثیر بادهای سرد اقیانوس است. در این فصل روزها دما معتدل و شب ها خنک می گردد. میزان رطوبت کاهش یافته و اغلب روزها آفتابی خواهد بود. به طور کلی بهترین زمان سفر به اندونزی از ماه می تا سپتامبر است.
این کشور با جمعیت بیش از ۲۷۳ میلیون نفر،چهارمین کشور پرجمعیت دنیا است. نظام سیاسی این کشور جمهوری با انتخابات مجلس و ریاست جمهوری تشکیل می‌شود. این جمعیت با توجه به وجود اقوام و ادیان متفاوت در آن، به تنوع و گوناگونی موجود با شعار “وحدت در عین کثرت ” احترام می‌گذارد.
روپیه، ارز رسمی اندونزی است. نام روپیه از کلمه سانسکریت برای نقره (rupyakam) گرفته شده است. اندونزیایی‌ها به طور غیررسمی، در اشاره به روپیه از کلمه (perak) استفاده می‌کنند. روپیه اندونزی با نماد Rp و کد ایزوی IDR، یکای پول رایج در کشور است. این کد ارزی ISO 4217 برای روپیه اندونزیایی توسط بانک اندونزی صادر و کنترل می‌شود. یک روپیه اندونزی معادل 0.000072 دلار آمریکا است(وبسایت هایپرشیا).
به گفته ویکی شیعه از آنجایی که اندونزی بزرگ‌ترین مجمع الجزایر كره خاكی و چهارمین كشور پرجمعیت جهان است، بزرگترین كشور اسلامی به‌شمار می‌رود. با آن‌كه اسلام دیرتر از بسیاری كشورهای مسلمان وارد این كشور شد، به تدریج سراسر جزایر مسكونی آن‌را تحت پوشش قرار داد و البته ورود و گسترش آن نیز برخلاف برخی از نقاطبوده است زیرا اسلام نه از راه لشكر كشی، بلكه به‌گونه مسالمت آمیز و فرهنگی پذیرفته شده است. تاریخ شیعه در این سرزمین به آغاز دعوت اسلامی و ورود مسلمانان به این مجمع الجزایر باز می‌گردد. بنا بر اسناد(از قبیل سنگ قبر، آثار قدیمی و باستانی)، جمعی از پژوهشگران بر این باورند که تاریخ تشیع در اندونزی نیز همراه با ورود اسلام به این کشور، به سده‌های اولیه هجری باز می‌گردد. آثاری هم که از قبور مسلمین در این سرزمین بر جای مانده است؛ نشانگر این حقیقت است که حداقل از سده چهارم هجری، تشیع در آن جا وجود داشته است.
اگر این مطلب با قرائن و شواهد محکم، تأیید و تثبیت گردد که علت رسوخ تشیع به اندونزی، فرار شیعیان علوی به‌سمت مشرق جهت یافتن پناهگاهی امن بوده، می‌بایست قبول کرد که شمار شیعیان نیز در گذشته‌های دور در این کشور قابل توجه بوده است.

گردشگری در اندونزی یکی از مهم‌ترین بخش‌های مهم اقتصاد اندونزی و هم چنین منبع قابل توجهی از درآمد ارزی این کشور است. گفتیم که اندونزی در سال ۲۰۱۷ در رتبه ۲۰ صنعت گردشگری جهان قرار گرفت، هم چنین به عنوان نهمین بخش جهانگردی با رشد سریع، سومین رشد سریع در آسیا و سریعترین رشد در جنوب شرقی آسیا قرار گرفت.در سال ۲۰۱۸، دنپاسار، جاکارتا و باتام در میان ۱۰ شهر جهان با رشد سریع گردشگری به ترتیب رشد ۳۲.۷، ۲۹.۲ و ۲۳.۳ درصد قرار دارند.
در وبسایت الفباتور می‌خوانیم که کشور اندونزی دارای فرهنگ واحدی نیست و فرهنگ های زیادی را در خود جای داده از جمله فرهنگ امپراطوری ماجاپاهیت در جزایر مرکزی، فرهنگ حالای با لباس های باتیک, خنجرهای کریس و فرهنگ عربی, عمده ساختار فرهنگی آن را تشکیل می دهند. مجمع‌الجزایر اندونزی با قدمتی 2 میلیون و۶۰۰ هزار ساله، بزرگ‌ترین مجمع الجزایر در جهان است و دارای بیش از ۱۸۰۰۰ جزیره متنوع است که البته در حدود ۶۰۰۰ آن‌ها زندگی در حال جریان است.
جاذبه‌های توریستی این کشور بی شمار است، دیدنی‌های جاکاراتا،دیدنی‌های بالی اندونزی به ویژه آثار تاریخی پر قدمت و سواحل زیبا و شگفت‌انگیز قسمتی از این جاذبه‌هاست.

وبسایت لحظه آخری کشور اندونزی را به عنوان کشور هزار جزیره معرفی می‌کند و می‌گوید این لقب به سبب وجود قبایل مختلف در اندونزی، به این کشور نسبت داده شده است. این موضوع بر روی فرهنگ غذایی مردم اندونزی نیز تأثیر گذاشته است، چرا که هر یک از قبایل موجود در بخش‌های مختلف این کشور دارای غذاهای سنتی مخصوص به خود هستند و می‌توان گفت که اندونزی بیش از 5 هزار غذای سنتی دارد. رژیم غذایی مردم این کشور به عنوان یکی از سالم‌ترین برنامه‌های غذایی جهان شناخته می‌شود، هم چنین لازم به ذکر است که در پخت اغلب غذاهای سنتی اندونزی، از ماهی، برنج و انواع سبزیجات استفاده می‌شود، از معروف‌ترین غذاهای سنتی این کشور می‌توان به ساتای، برنج سرخ شده و رندانگ اشاره کرد.
ساتای را می‌توان به عنوان معروف‌ترین و در عین حال محبوب‌ترین غذای سنتی کشور اندونزی معرفی کرد، این غذای لذیذ در واقع نوعی کباب است که از گوشت خرگوش، مرغ و یا بز تهیه می‌شود و باید به صورت کاملاً داغ سرو شود.
یکی از لذیذترین و خوش‌طعم‌ترین غذاهای سنتی موجود در کشور اندونزی برنج سرخ شده است که طرفداران بسیاری در میان گردشگران و هم چنین مردمان این کشور دارد. گفتنی است که طبخ این غذا در نواحی شرقی و جنوب شرقی کشور آسیا نیز رایج است و برخی معتقدند ریشه پخت برنج سرخ شده به کشور چین باز می‌گردد، در طبخ این غذا از برنج، گوشت مرغ، انواع سبزیجات و غیره استفاده می‌شود. برنج سرخ شده از نظر ارزش غذایی یکی از بهترین غذاهای سنتی اندونزی به شمار می‌آید.
از دیگر غذاهای سنتی اندونزی می‌توان به رندانگ اشاره کرد که یک غذای گوشتی و پر ادویه است که در واقع غذای سنتی اقوام میغکاباو بوده و در حال حاضر در تمامی نقاط اندونزی طبخ می‌شود. طی یک نظرسنجی که در سال 2011 توسط خبرگزاری سی ان ان برگزار شد، رندانگ توانست در میان50 غذای محبوب جهان جای بگیرد، به همین جهت نیز این غذا دارای شهرت جهانی بوده و در سایر کشور های آسیایی نظیر مالزی، سنگاپور، فیلیپین و غیره نیز طبخ می‌شود.
در این یادداشت فقط توانستیم اشاره مختصری به جغرافیا، فرهنگ، عادات غذایی، جمعیت و جایگاه کلی گردشگری در این کشور اشاره کنیم. در مورددیگر دیدنی‌های این کشوردر یادداشت بعدی صحبت می‌کنیم. ادامه دارد…