کرونانظم بین المللی رامی لرزاند



سرمقاله مورنینگ استار، جمعه ۲۷ مارس ۲۰۲۰
ترجمه علیرضا گودرزی

همانطور که جرمی کوربین در مورد تلاش‌ها برای مهیا کردن سقفی بر سر بی‌خانمان‌ها در دوران اپیدمی کرونا گفت، “اگر الآن ممکن است، قبلاً هم ممکن بوده‌است… این بحران، ارزیابی مجدد اولویت دولت‌ها را می‌طلبد”.
فروپاشی اولویت‌ها در آمریکا واضح‌تر است. دولت دونالد ترامپ میان وعده دخالت گسترده دولت و حرف‌های غیرمسوولانه راجع به “بازگشایی سریع کسب‌وکارها” در زمان بحران سلامت عمومی معلق است.
این مساله در بعد بین‌المللی هم در جریان است. ارسال سریع و غیرمشروط کمک‌های پزشکی به کشورهای آسیب‌دیده توسط چین و کوبا در تقابل آشکار با اقدامات ثروتمندترین دولت‌های جهان قرار دارد.
می‌توانیم برعکس‌شدن جهان را وقتی ببینیم که وزیر خارجه {بریتانیا}، دومینیک راب در مجلس عوام از کوبای سوسیالیست که تنها کشوری است که می‌خواهد یک کشتی برای انتقال اتباع بیمار بریتانیایی به آن کشور اختصاص دهد، تشکر می‌کند؛ در حالی که آن ها می‌توانند با پرواز بازگردانده شوند.
یا وقتی وزیر بهداشت راست‌گرای لومباردی {ایتالیا}، جولیو گالرا از حزب برلوسکونی، اتحادیه اروپا را به‌خاطر فقدان همبستگی به باد سرزنش می‌گیرد و می‌گوید: “ما با کوبا، ونزوئلا و چین که برای ما پزشک فرستادند، در ارتباط بوده‌ایم”.
در اتحادیه اروپا، ایتالیا و آلمان محموله دستگاه‌های تنفسی که برای یونان فرستاده شده‌بود را ضبط کردند. جمهوری چک همین کار را با محموله‌ای به مقصد ایتالیا کرد.
نخست‌وزیر ایتالیا، جوزپه کنتی، با خشم صدور بیانیه مشترک با اتحادیه اروپا درباره واکنش به بحران را رد کرد و همراه با اسپانیا تقاضا کرد که کارهای بیشتری برای کمک به کشورهایی که بیشترین اثر را پذیرفته‌اند، صورت گیرد؛ بی آن که، مانند پیشنهادهای آلمان و هلند و آینده ناپایدار محتوای آن، هدفش سواری‌گرفتن از آن ها باشد.
همان طور که رئیس جمهور صربستان، الکساندر ووچیچ گفت، ثابت شده که همبستگی اروپایی “افسانه” است. اما همه این نمایش‌های پست تا اندازه ی آمریکا دون و بی‌مقدار نیست.


واشینگتن در حالی که شواهد تاثیر مرگ‌بار تحریم‌ها را بر نظام بهداشت و درمان تهی‌از‌منابع {ایران} نشان می‌دهد، پادرمیانی روسیه و چین برای برداشتن تحریم‌ها علیه ایران در مدت اضطرار را رد می‌کند. جنگ اقتصادی علیه ایران در این هفته با وضع تحریم‌های جدید علیه پنج شرکت و بی شمار فرد، حتی تشدید هم شد؛ آن هم در زمانی که قربانیان {کرونا} در ایران به بیش از دوهزار نفر رسید.
حالا هم آمریکا آزار دولت منتخب ونزوئلا را با درخواست دستگیری نیکلاس مادورو، رئیس جمهور مشروع آن کشور به اتهام بی‌پایه تروریسم مرتبط با مواد مخدر، افزایش داده‌است. این پرخاشگری وحشیانه را تنها می‌توان ادعای برتری جهانی دانست، در زمانی که متحدین سنتی آمریکا آن را زیر سوال می‌برند.
دستور خشمگینانه کاخ سفید به کشورها مبنی بر عدم پذیرش کمک‌های پزشکی کوبا، به‌وضوح جوابی است به قدردانی کشورها از این کمک‌ها. حتی رئیس جمهور راست افراطی برزیل، ژایر بولسونارو که سال گذشته از بیرون انداختن ماموریت‌های پزشکی کوبا از برزیل دم می‌زد، اکنون خواهان بازگشت آن شده‌است.
اصرار بی‌حد ترامپ در به‌کاربردن عبارت “ویروس چینی” برای توصیف کووید-۱۹را هم با نیاز آمریکا به مقابله با حسن نیت چین در ارسال سریع تجهیزات و دارو، از فیلیپین تا اسپانیا، می‌توان توضیح داد.
در حالی که دولت‌ها تلاش می‌کنند همه‌گیری مرگبار را محدود کنند، بسیاری تلاش می‌کنند که بازگشت به نظم پیش از این بحران را رد کنند. ایتالیا و اسپانیا در برابر آلمان قد علم کرده‌اند و اندک کشورهایی سرزنش آمریکا بابت پذیرش کمک کوبا را جدی می‌گیرند.
جنبش‌های مدنی باید به دولت ما {بریتانیا} فشار وارد کنند تا به جمع فزاینده متقاضیان بین‌المللی برای رفع تحریم‌های مرگبار علیه کشورهای به‌اصطلاح “دشمن” بپیوندد.
هم چنین باید به‌دنبال تغییر دائمی روابط بین‌المللی خود، یعنی خروج از ائتلاف امپریالیستی ناتو و پیگیری سیاست خارجی مبتنی بر صلح، به‌جای بهره‌کشی باشیم. نباید فراموش کنیم که در زمان نیاز، چه کسی دست دوستی به سویمان دراز کرد.