آزادسازی سواحل شمال

 


یکی از اتفاقات چهار دهه گذشته هجوم اکثر صاحبان ثروت و قدرت برای تصرف مناطق گردشگری و سیاحتی و به اصطلاح نقاط خوش آب و هوای کشور بوده است. البته از دلایل فرهنگی — اجتماعی این تهاجم بگذریم لیک نکته جالب و نیز زیانبار در این زمینه آنست که در این تهاجم نهادهای رسمی و نیمه رسمی گوی سبقت را از سایر مهاجمان گرفته اند و بیشترین سهم “مال خودکردن” از آنِ این نهادهای دولتی و نیمه دولتی است!
در این زمینه ؛ سواحل دریای شمال که همواره مورد توجه اکثریت گردشگران به ویژه مردم عادی کشور هست ، بیشتر از هر نقطه ای در معرض هجوم نهادهای دولتی و خصولتی بوده که سواحل دریای مازندران از این بابت بالاترین آسیب را دیده است.
تصمیم دولت برای اجرای طرح آزاد سازی سواحل دریای مازندران اقدام دشواری بود که برپایه گزارش های رسانه ها و به نقل از مسوولان این طرح ، ۹۷ درصد سواحل مورد نظر تا کنون رهاسازی شده است و بر اساس گفته مسوولان ، طرح هایی نیز در مورد”آبادسازی” سواحل مد نظر است.
باید اذعان کرد که  کوتاه کردن دست مسلط نهادهای دولتی از سواحل ارزشمند شمال کشور کار سترگی است و ضرورت دارد همگان علی الخصوص رسانه ها — که چشم وگوش مردم هستند — مراقبت کنند تا از راه ها و شیوه ها و بهانه های دیگر ، دوباره راه مردم عادی به سواحل دریا مسدود نگردد.
علی القاعده اگرهدفگذاری طرح های آینده برای آبادسازی سواحل دریای مازندران باشد ، ایجاد گردشگاه های عمومی و جمعی با رعایت قوانین موجود ، راه حل مطمئن و آسان تری محسوب می شود.
طبیعتا چند سالی باید منتظر بود تا مشخص شود که باز سواحل دریا به وسیله غول های ثروت و قدرت بلعیده می شود یا واقعا امکانات مناسبی برای بهره وری عامه مردم ایجادشده است! البته اگر طرح هایی  اعلام شود و برخی از آن ها نیز در مسیر اجرا قرار بگیرد ، چشم انداز عیان خواهد شد.